Hints

Soms zegt iemand na twee jaar vriendschap nog: 'Jij? Autistisch?!' Maar soms wordt het onbedoeld binnen twee minuten, zelfs voordat ik iemand ontmoet heb, al duidelijk dat er iets niet helemaal klopt.

Ik kan meerijden met iemand en ze vraagt me via de telefoon naar een beschrijving van mezelf, zodat we elkaar kunnen herkennen. Ik begin mezelf te omschrijven aan de hand van mijn kleding: 'Ik heb gympen aan, een spijkerbroek en een grijze jas.' Ze zegt: 'Ja maar... hoe zie jíj eruit?'

'Welke kleur haar heb je bijvoorbeeld?'

'Goudblond,' antwoord ik.

'Lang/kort?'

'1.65.'

'Nee, je haar bedoel ik!'

Verwarring alom. Ik schaam me een beetje. Zij kan erom lachen. Als ook nog blijkt dat deze vrouw vaker werkt met mensen met autisme, heb ik me binnen twee minuten verraden.

De machine van het UWV

>Input: In oktober stuur ik een brief dat ik afgestudeerd ben, dat ik graag aan het werk wil en dat ik daar graag hulp bij wil van de uitkeringsinstantie.

>Verwerking: Ik krijg te horen dat het UWV druk is en dat ik moet wachten tot ze contact met mij opnemen. Geen leuk bericht, want ik ben jong en enthousiast, maargoed, dat doe ik netjes.

>Output: Vijf maanden later neem ik nog eens contact op en krijg ik het bericht dat in de aantekeningen van het UWV staat dat ik niet graag aan het werk wil en dat er daarom geen contact met me op is genomen.

Snapt u nog hoe dit werkt? Ik niet namelijk. Ondertussen ben ik natuurlijk niet letterlijk aan het 'wachten' geweest. Ik werk namelijk al! Het enige wat nog rest is het vinden van een betaalde baan die bij me past. En dat is echt geen kwestie van willen, want werken, dat zou ik het allerliefst willen op dit moment! Maar als je twee keer in de week nog misselijk van een nacht migraine op de fiets stapt, dan moet je concluderen dat er ook een factor 'kunnen' in het spel is. Nu hopen dat zoiets ook duidelijk te maken is aan een machine...

Werkervaring 1

De afgelopen weken heb ik op mijn werkervaringsplek geleerd hoe de website in elkaar zit en hoe nieuwsberichten geschreven moeten worden volgens de richtlijnen van het bedrijf. Afgelopen donderdag moest ik het zelf doen. Ik kreeg een wetenschappelijk Engels bericht voor me met de opdracht er een nieuwsbericht over te schrijven en het op de website te plaatsen. Meteen werd ik enthousiast. Hier heb ik immers voor gestudeerd! Vol goede moed ga ik aan het werk. Het bericht word goedgekeurd en ik plaats het op de website.

Diezelfde dag hebben we een vergadering. Vlak voor de vergadering wordt me gevraagd of ik de koffie en thee kan verzorgen. Meteen slaat de stress toe. Help? Hoe vind ik alle kopjes en kannen? En hoe werkt dat ingewikkelde grote apparaat? Ik bekijk de situatie van alle kanten en bedenk dat de beste optie is om de secretaresse om hulp te vragen.

Een paar dagen later kan ik met mijn begeleidster lachen om de situatie. We komen steeds dichterbij in het uitvinden wat voor werk ik zoek. Bovendien doe ik steeds meer ervaring op. Daar is een werkervaringsplek tenslotte voor bedoeld.

De Utrechtse Spelen- Rain Man

Na het grondig bestuderen van de film voor mijn scriptie en de vele aankondigingen in mijn woonplaats, kon ik deze toneelvoorstelling niet aan me voorbij laten gaan. Dus besloot ik er een activiteit van te maken binnen het woonproject, waarvan ik begeleiding krijg en bezocht ik op 17 februari samen met twee andere bewoners een try-out.

Van tevoren was ik nieuwsgierig in hoeverre het script geactualiseerd zou zijn. De film stamt immers uit 1988 en de ideeën over autisme zijn inmiddels erg veranderd.

De introductie van de Rain Man op het podium zorgde voor een lachsalvo in de zaal: een onwennige kennismaking. Mag ik hierom lachen? Dacht ik nog even... Want ik zou mijn broer hartelijk ontvangen als hij onverwacht op de stoep zou staan, maar onderhuids vindt dezelfde reactie plaats als Rain Man: 'Die auto hoort hier niet te zijn op maandag'. Maar al snel was ik om.

Paul Kooij doet een perfecte imitatie van Dustin Hoffman in de film. Wat erg knap is, aangezien Dustin Hoffman daar een Oscar voor kreeg. Paul Kooij ís Rain Man en laat zijn rol geen seconde los.

In de personages gespeeld door Benja Bruijning en Anna Drijver zijn Tom Cruise en Valeria Golino minder terug te herkennen. Zij hebben er meer hun eigen personage van gemaakt. Wat weer op een andere manier te waarderen is.

De actualisatie van het script en de transitie naar het podium vond vooral plaats door middel van een enorm scherm, dat op sommige plaatsen in het stuk een interactieve functie had. Een tikkeltje teleurgesteld was ik dat de uitleg van wat autisme is, een bijna letterlijke vertaling uit het filmscript was en dat er in 2012 nog steeds zoveel uiterlijk vertoon nodig is om duidelijk te maken wat autisme is.

Als laatste wil ik even aandacht vragen voor de autismevriendelijke voorstelling van Rain Man die op 4 maart om 16.00 uur plaats zal vinden. Voor deze voorstelling is een handleiding te downloaden. Die ik stiekem ook al gevonden had en waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.

Maar het wordt natuurlijk hartstikke leuk!

Ik lees een aankondiging voor een middag speciaal georganiseerd voor mensen met autisme: 'We weten nog niet precies waar we naartoe zullen gaan, maar het wordt hartstikke leuk, dus kom vooral!'

Of: 'We weten nog niet precies hoe laat de avond afgelopen zal zijn.'

Of het allerergste: 'We weten al hoe de avond eruit zal zien, maar dat zeggen we lekker niet, want dan houden we de spanning er zo lekker in.'

Nee dank je. Ik moet minstens op Google maps op kunnen zoeken waar de locatie precies ligt. En het liefst moet er nog een Streetview van beschikbaar zijn, want ik wil ook graag weten waar de ingang van het gebouw is.

Dagen van tevoren begin ik met de voorbereidingen voor zo'n uitje. Lijstjes van dingen die ik mee moet nemen. Lijstjes van tijden waarop ik moet vertrekken. Mensen googlen waarvan ik weet dat ze meegaan. Enzovoort.

Organiseer het dan zelf! Zul je zeggen. Maar nee, dan heb je weer te maken met verantwoordelijkheid, dat is ook weer te eng.

Van studie naar werk

Nu ik lichamelijk weer lekker in mijn vel zit, kan ik weer langzaam gaan denken aan een betaalde baan. En hoewel ik meteen een beetje té enthousiast word, weet ik dat ik het nodig heb om alles rustig op te bouwen, zodat niet hetzelfde gebeurt als toen ik begon met studeren.

Ik zat in de zesde klas van het VWO en het examen was in zicht. Ik wist al wat ik zou gaan studeren en dat het daarvoor nodig was dat ik op kamers ging wonen. Het was zoiets groots. Iets waar ik totaal geen overzicht over had. Ik wist ook niet hoe ik dat overzicht wel kon krijgen.

Ik had angsten, ik raakte depressief en ik kwam in de hulpverlening terecht. Het duurde nog tot het tweede studiejaar voor ik weer uit die depressie kwam. Ik wist één ding zeker: dit nooit meer. Dus er werd medicatie ingesteld, ik kreeg een Wajonguitkering, ik kreeg trajectbegeleiding en begeleiding bij het wonen. Allemaal om de lasten die op mijzelf lagen wat minder zwaar te maken.

Nu zit ik in zo'n zelfde overgangsperiode: van studie naar werk. Nu vragen mensen vaak: 'Waar heb je toch al die voorzieningen voor? Het gaat toch goed met je?' Ik ben inderdaad niet meer depressief. Ok, er was een kleine dip met de migraine en de maagklachten. Maar door alle voorzieningen kan ik op mijn eigen tempo aan werk komen en hoef ik niet meer twee jaar lang in mijn eentje te paniekvoetballen.

Dat blauwe kaartje in je portemonnee

Al sinds ik op mezelf woon, stel ik het uit om een bonuskaart aan te vragen. De meeste boodschappen doe ik bij de Albert Heijn en ik loop dus alle kortingen mis (behalve als de kassière haar eigen nummer intoetst).

Waarom ik het uitstel? Dan moet ik iemand een vraag stellen, er staat vaak een rij voor de servicebalie, ik weet niet hoe zoiets gaat, wat ik moet zeggen, enzovoort. Vaak heb ik na het boodschappen doen ook echt wel genoeg van zo'n winkel en wil ik zo snel mogelijk naar huis. En niet te vergeten heb ik van mijn moeder een lichte weerstand meegekregen tegen kortingskaarten. Maar als ik drie artikelen in mijn mandje heb liggen met 35% korting erop en de kassière heeft geen zin om haar nummer in te toetsen, denk ik: nu moet het toch maar eens gebeuren.

Vandaag was ik in een goede bui en er stond niemand te wachten bij de servicebalie. Ik besloot de stap eindelijk te zetten en ik zei dat ik graag een bonuskaart aan wilde vragen. De vrouw achter de balie vraagt: 'Op naam of een anonieme?' Ik vraag om een anonieme. De medewerker drukt me een kaartje in mijn handen: 'Alstublieft, vanaf nu kunt u de kaart gebruiken.'

Even sta ik haar aan te gapen: dat was het?! Een kaartje tevoorschijn toveren en ik mag weer weg! Een beetje verbouwereerd loop ik weg.

Oud en nieuw

Met een lading paracetamols en een spierontspanner, heb ik het vannacht tot 00.15 uur volgehouden. Mission accomplished!

En ja, je kunt je met nieuwjaar ook niet lekker voelen als je géén kater hebt. Dus die vraag hoeft niemand meer te stellen vandaag. Alvast bedankt.

Wel een mooie wandeling gemaakt vandaag:

Medische avonturen: even bijpraten

Het was nog op mijn vorige blog dat ik voor het laatst schreef over mijn gezondheid. Inmiddels is er weer een hoop te vertellen. Ik was waarschijnlijk gebleven bij de diagnose van de Maagdarmlever-arts. Die vertelde eigenlijk dat mijn maagdarm-klachten onverklaarbaar zijn en dat er dus ook niet zoveel aan te doen is. Ik kon me dat niet voorstellen, dus als laatste poging ben ik naar een homeopaat gegaan.

De homeopaat legde me een dieet op: geen tarwe, geen aardappelen, geen mais en geen zoetstoffen. Dat is dus behoorlijk ingrijpend, maar ik ben bereid om het te proberen. Ik doe het nu een maand en ik merk nog geen verschil. Maar ik heb begrepen dat je het minstens twee maanden vol moet houden. Dus ja, ik ben even heel lastig, maar lastig is het natuurlijk vooral voor mijzelf.

Dan slikte ik nog een anti-depressivum en die staan erom bekend maagdarm-klachten te veroorzaken. En ook al kreeg ik de klachten pas twee jaar nadat ik het begon te slikken... toch doe ik maar een poging om ermee te stoppen, hoewel ik weet dat het weer andere vervelende gevolgen kan hebben. Ook daar merk ik nog niks van.

Van de week vond de laatste ingreep plaats. Ook al vond ik dat mijn migraine aardig onder controle was, ging ik naar de neuroloog. Met de belangrijkste vraag: 'Kunnen mijn maagklachten komen door de medicijnen die ik voor de migraine slik?' De neuroloog was daar kort over: 'Nee, dat kan niet.' Ok, op naar het volgende gespreksonderwerp: de migraine zelf. De neuroloog kon op dit moment niet bepalen dat het nog migraine is waar ik last van heb. Hij vond dat ik helemaal moet stoppen met de medicijnen om te bepalen hoe het er écht mee staat. Dat is dus behoorlijk drastisch. Ik had niet gedacht dat ik ooit nog in die situatie terecht zou komen (dingen af moeten zeggen vanwege hoofdpijn en niet te ver weg durven gaan, omdat je bang bent om ziek te worden) en dat vind ik erg. Vooral nu ik net lekker op weg ben met werken...

Slapen met passen en meten

Ik heb een oppaskindje, dat een strak gepland slaapritueel heeft. Als ik een fout maak in het ritueel, krijg ik dat meteen te horen en dan moet het overnieuw, want anders kan ze niet slapen.

Gelukkig hadden mijn ouders vroeger ook een soort slaapritueel bedacht, maar het echte ritueel begon pas als zij de slaapkamer uitgingen. Tot mijn achttiende was ik bang in het donker en om te zorgen dat de aanstormende monsters geen verrassing zouden zijn, moesten er een aantal maatregelen getroffen worden.

Mijn ouders lieten de deur op een kiertje staan. Zodra ze beneden waren, ging ik mijn bed uit en zette ik de kier op de goede afstand. Alleen ik kon dat, want ik wist wat die dag de 'goede' afstand was. De luxaflex moesten op een bepaalde manier gedraaid worden en het rechter gordijn moest over het linker gordijn hangen. En zo ging het nog wel even door.

Elke nacht moest ik een keer naar de wc. De wc was een verdieping lager. Op de heenweg deed ik alle lampen aan die ik onderweg tegenkwam. Op de terugweg moest ik boven zijn, voordat het doorspoelgeluid van de wc afgelopen was. Ik rende dan naar boven en sprong van een behoorlijke afstand in mijn bed.

Ik kon de rituelen goed verbergen. Het viel niet op. Totdat we op mijn zestiende op vakantie gingen en ik met mijn beide zusjes op één kamer moest slapen...

Met het verdwijnen van de angst voor het donker, verdwenen ook de rituelen. 's Nachts gaat er nog maar één lampje aan als ik eruit wil. Tussen de gordijnen mag een kier zitten en de deur mag helemaal dicht.

Gefeliciteerd met jezelf!

Van de week kwam ik een Boomerangkaart tegen waarop stond: Gefeliciteerd met jezelf! Ze bedoelden er vast wat anders mee, maar voor mij staat het voor een flinke dosis sarcasme. Gefeliciteerd met jezelf! Met dit hoofd en dit lichaam moet je het maar doen de rest van je leven!

Sinds vorige week ben ik gestopt met de anti-depressiva, die ik al vier jaar slikte. In de hoop dat het iets goeds gaat doen voor mijn maag. Maar het valt tegen. De duizelingen gaan zelfs door als ik in bed lig om te gaan slapen.

Met mijn maag gaat het nog hetzelfde, misschien wel slechter dan voor alle aanpassingen. Dus dan loop ik te duizelen door de stad, met een zeer vervelend gevoel in mijn buik en dan krijg ik ook nog een migraine-aanval. En dan denk ik dus: Gefeliciteerd met jezelf!

Bestaat er ook een handboek 'Hoe om te gaan met mijn autistische collega?'

Bij mijn huidige vrijwilligerswerk, heb ik ervoor gekozen om in de eerste mail al te noemen dat ik Asperger heb. Ik moest toch op één of andere manier uitleggen waar mijn kennis over leer- en gedragsstoornissen vandaan komt. Daarbij schreef ik ook, dat ik door mijn Asperger, juist goed ben in schriftelijke communicatie en vooral communicatie via internet. Het pakt goed uit, want ik voel me echt op mijn plek bij het werk.

Toen ik mijn collega's ontmoette, besloot ik het dan ook maar meteen te vertellen. Want wat doet een student Film- en Televisiewetenschappen anders bij die vereniging? Ook dat pakt goed uit. We kunnen samen lachen om de dingen die ik letterlijk neem, terwijl ze sarcastisch bedoeld zijn. Na een mail over hoe om te gaan met een partner met autisme, kwam dan ook het grapje: 'Bestaat er ook een handboek Hoe om te gaan met een autistische collega?'

Dus toen ik weer een sollicitatiemail moest schrijven, besloot ik opnieuw om erin te zetten dat ik Asperger heb. En weer wordt het goed opgevat, want ik ben uitgenodigd om op gesprek te komen!

Het meisje van...

Eerst de twee stukjes van mijn oude blog en vervolgens een aanvulling:

Het meisje van de basisschool

Het meisje dat als enige nog keurig aan tafel zat als er gespeeld mocht worden.

Het meisje dat door bleef leren in de vrije tijd.

Het meisje dat altijd het goede antwoord wist, maar het niet durfde te zeggen.

Het meisje dat altijd als eerste klaar was en dan extra werkjes kon gaan doen.

Het meisje dat tientallen werkstukken maakte in twee jaar.

Het meisje dat het volhield om de hele gymles geen bal in haar handen te krijgen.

Het meisje dat niet meedeed aan de gezamelijke spelletjes, maar in haar eentje een kaartenhuis zat te bouwen.

Het meisje dat weer eens moest huilen als haar hoogste kaartenhuis werd omgegooid door haar pester.

Het meisje van de middelbare school

Het meisje waarbij het glas altijd halfleeg was in plaats van halfvol.

Het meisje dat geen energie meer had om huiswerk te maken na een lange dag school.

Het meisje dat met maximale inzet zesjes haalde, maar uiteindelijk wel haar examen haalde met allemaal voldoendes.

Het meisje dat niks goed kon doen volgens sommige klasgenoten.

Het meisje dat kon rennen als de beste, als ze daarbij niet neergehaald werd door een klasgenoot.

Het meisje dat haar middelbare schooltijd herinnert als dat ene jaar waarin haar hele zelfvertrouwen haar afgenomen werd.

Het meisje dat uiteindelijk best vriendinnen kon maken.

Het meisje dat wél een bal kreeg tijdens de gymles, omdat haar vriendinnen voor haar opkwamen.

Het meisje van de universiteit

Het meisje dat eigenlijk te bang was om te gaan studeren in de grote stad, maar het toch deed.

Het meisje dat niet naar buiten durfde om met haar nieuwe vriendinnen naar de bioscoop te gaan.

Het meisje dat erachter kwam dat ze autistisch is.

Het meisje dat er vervolgens twee jaar keihard aan werkte om van de angst af te komen.

Het meisje dat eindelijk goede begeleiding kreeg.

Het meisje dat hogere cijfers kon halen dan ze zelf wist, voor onderdelen waarvan ze drie jaar geleden dacht dat daar haar studie zou blijven steken.

Het meisje dat bij de derde overgang in dit verhaal, voor het eerst niet bang was om de volgende stap (naar werk) te zetten.

Spelen met Aspergermeisje 2

Bij autisme is vaak sprake van een typische manier van spelen. Het meest wordt waarschijnlijk genoemd: het draaien aan een wiel van een speelgoedauto en het op een rijtje zetten van speelgoed. Nou hadden wij vroeger thuis ook een lade vol met autootjes, maar dingen op een rijtje zetten dat deed ik niet, hoor.

'Wat deed je dan met die autootjes?' vroeg iemand me.
'Ik speelde dat het file was.'

Verwarring

Als autist kom je regelmatig in situaties terecht die je niet snapt. En hoe meer je je in de 'buitenwereld' bevindt, hoe meer dat soort situaties voorkomen. Het afgelopen jaar heb ik me natuurlijk lekker op mijn scriptie gericht en was ik zelfs even vergeten hoe autistisch ik kon zijn in bepaalde situaties. Maar met de cursus en het vrijwilligerswerk, merk ik dat de verwarring zich opstapelt.

Ik sta op het punt om weg te gaan. De deur is al in zicht. Maar op weg van de wc naar de deur, moet ik eerst nog langs een groepje van zo'n tien mensen lopen. Ik zie er al wat tegenop. Ik moet tenslotte even gedag zeggen en dus moet ik de aandacht van al die mensen op mezelf richten.

Ik stap de ruimte binnen en kies het meest logische gangpad. Het duurt maar heel kort, twee stappen, maar ineens vindt er voor me iets plaats tussen drie mensen. Ze zeggen wat tegen elkaar, maar ik hoor niet wat. Eén van de drie heeft een stoel bij zich, die middenin mijn gangpad gezet wordt, waarna ze wegloopt.

Is het een bewust obstakel? Zagen ze niet dat ik er net doorheen wilde? En wat moet ik nu doen? De andere twee mensen staan ook nog op en gaan op dezelfde plek staan praten. Ik vraag of ik erlangs mag en ik wurm me door de smalle ruimte. Dan schuif ik de stoel maar een stukje opzij en wurm ik me daarlangs.

Als ik buiten sta, besef ik dat ik vergeten ben gedag te zeggen.

Dieren en autisme

Om me voor te bereiden op het mailen, kreeg ik een stapel leeswerk mee. Waaronder natuurlijk het Balans Magazine van oktober. De voorkant, een ontspannen jongetje op een ezel, en het bijbehorende artikel, trokken meteen mijn aandacht. Het jongetje met Asperger, krijgt therapie met ezels, waardoor hij beter kan slapen en zich beter kan ontspannen.

Ik kan met zekerheid zeggen dat dieren ervoor hebben gezorgd dat ik het vol kan houden om op mezelf te wonen. Ik vond het vreselijk de eerste paar jaar: de verandering, de verantwoordelijkheid, de eenzaamheid. Na twee jaar besloot ik om een hamster te nemen en dat was een goede beslissing. Er was geen keuze meer: ik moest de hele week op mijn kamer blijven, want zo'n beestje kun je maar twee dagen alleen laten. Maar al snel merkte ik dat ik dat helemaal niet erg vond.

Otje, de hamster, zorgde voor rust, gezelschap en troost. Nog voordat Otje ingeslapen moest worden, had ik al besloten dat er een nieuw dier zou komen. Zonder dier zou ik me niet meer voor kunnen stellen. Een paar weken later was daar dus Pleuntje, een kat.

Ik denk dat het niet voor te stellen is voor veel bekenden, maar Pleuntje wordt helemaal doodgeknuffeld elke dag. Gelukkig is het wederzijds en zoekt Pleuntje mij zelf ook op voor een knuffel. De dieren hebben ervoor gezorgd dat mijn huis echt mijn huis is en niet een verblijfplaats.

Ook buitenshuis zoek ik dieren vaak op. Wekelijks ben ik in de kinderboerderij te vinden. Toen een begeleidster vroeg wat ik graag een keer wilde doen, was mijn antwoord dat ik weleens naar een bejaardenhuis voor paarden wilde. Dus over een paar weken gaat dat gebeuren! Ik ben benieuwd wat de overhand gaat hebben: de ontspanning van de dieren of de vermoeidheid van het reizen met het openbaar vervoer.

Wintertijd

'Heerlijk een uurtje langer uitslapen.'
'Fijn zo'n extra uurtje na een feestje.'

Voor mij betekent wintertijd:
- Om half zeven wakker worden
- 's Avonds niet op kunnen blijven
- Een uur langer om te vervelen
- En wat duurt die dag lang vandaag...

'Later in de maatschappij moet je je ook kunnen redden'

Ik las het artikel 'Autisten willen wel, maar kunnen niet': http://ivokremer.nl/img/autistenwillenwelmaarkunnenniet-dvhn26-10-2011.png En inderdaad, ook ik krijg het vaak te horen: 'Later in de maatschappij moet je je toch ook kunnen redden?'

Het is een thema waar ik zelf ook vaak over nadenk. Want ik kan de begeleiding wel telefoontjes voor mij laten plegen, maar wat heb ik daaraan voor de rest van mijn leven?

Ik zei eens dat ik al heel blij zou zijn als ik vijf uur per dag zou kunnen werken. Op dit moment is dat een doel dat nog heel ver weg ligt. Een mede-autist zei toen het zinnetje uit de titel. Ik voelde me een beetje beledigd. Ik wíl wel, maar ik kán niet. Nu nog niet in ieder geval. Maar als een autist dat al niet begrijpt...

Laatst kwam ik er tijdens mijn cursus achter dat ik al een zelfstigma heb ontwikkeld op dit gebied. Want wat beteken ik nou voor de maatschappij? Ik haal alleen maar geld uit de kas en ik stop er niks in. Natuurlijk is dat iets te zwart-wit gezien, want ik ben nog niet eens officieel afgestudeerd. En volgende week begin ik al met vrijwilligerswerk, waarmee ik ook iets beteken voor de maatschappij.

En dat is ook wel waar ik bang voor ben met de huidige bezuinigingen. Want wat als de regelingen waar ik nu gebruik van maak verdwijnen? Kán ik me dan redden?

Scriptie af, begin van de toeleiding naar werk

Vandaag liep ik met twee mapjes met elk 70 A4'tjes in mijn hand richting het postvak van mijn scriptiebegeleider. Na het inleveren van het document via mail, had ik nog niet echt een gevoel van voldoening. Maar nu ik dat pakket papieren in mijn handen had, viel er een last van mijn schouders. Dat ik alleen maar positieve berichten hoor van mijn begeleider, helpt daar ook wel bij.

Vrijdag begin ik met de fotocursus. Dat is de eerste stap in de periode die ik wil nemen om me voor te bereiden op een baan. Verder ben ik op zoek naar wat vrijwilligerswerk, een bijbaantje of een stage. Ik denk in de richting van het samenvatten van beeldmateriaal, het redigeren/schrijven van teksten, of ander redactiewerk. Dus als iemand nog iets weet...

Balans met een dubbele betekenis

Nog altijd ben ik bezig om een bepaalde balans te vinden tussen activiteit en ontspanning. Die balans is de afgelopen week goed zoek. Ontspanning heeft plaats gemaakt voor verveling. Dus probeer ik zoveel mogelijk activiteit in te bouwen, om me zo min mogelijk te vervelen.


Dat deed me ook besluiten om afgelopen week te helpen op het Balans symposium voor dyslexie. Op de dag zelf werd ik al wakker met migraine en nog voor ik terug thuis kwam, was de derde aanval een feit. Een begeleidster vroeg zich de volgende dag af of dit nou het geschikte moment was om dit soort grote avonturen uit te proberen. Misschien niet, maar als het alternatief was geweest dat ik de hele dag op mijn kamer had gezeten, dan denk ik dat ik alsnog voor deze onbalans had gekozen.

Bovendien had ik dan de leuke indrukken ook gemist die ik die dag opgedaan heb. Halverwege de dag stond er ineens een meisje van negen jaar aan mijn tafel. Ze leek het enige kind te zijn op het hele congres. Haar vader vertelde dat ze een boek heeft geschreven én heeft uitgegeven. Ze deed me denken aan de ondertitel van mijn blog: een meisje dat dyslexie tegen zich heeft, maar toch een boek uitgeeft! Daar kan Aspergermeisje nog een puntje aan zuigen!